Als je een gedicht over een stadion als het Olympisch schrijft, kan het ook wel eens keer niet over het voetbal gaan. Het zij Henk Spaan vergeven:
Het Olympisch Stadion
Een grijze zondag in vak B
De geur van opa’s winterjas
DWS moest tegen MVV
Zacht sneeuwde het sigarenas
Een zomerdag, het was nog vroeg
We kochten kersen aan een kraam
Ik en mijn vader, het was genoeg
Er reden renners in de baan.
In het gras stond Rudi Altig
Op zijn hoofd en
Straks kwam Tiemen Groen
Mijn vader had het zelf beloofd
En Maspes met zijn kattensprong
En Timoner en Noppie Koch
De zon scheen, ik was negen jaar
Zo jong
En zo geestdriftig nog.
De avond viel
De laatste stralen van de zon
Streelden het oude stadion.
De laatste stralen van de zon
Streelden het oude stadion.
January 26th, 2012 at 9:01 am
[...] er weer de nodige stadionodes voorbijgekomen. Zo blikt Henk Spaan terug op een ver verleden in het Olympisch Stadion waar even niet werd gevoetbald maar aan wielrennen werd gedaan: het zij hem vergeven. Daan de Ligt [...]