Veel beter gaat het niet worden

Je kunt me voor drie dingen wakker maken. Reizen, voetbal(cultuur) en een goede nachtrust. Met die eerste twee zou het wel goed komen op de allereerste Doing the 116-voetbaltrip. Met de laatste uiteraard niet maar de bootreis naar Hull City-Leeds United was elke minuut slaaptekort meer dan waard.

Niet minder dan 17 bootsjongens bleken door DT116 te zijn geronseld voor de oversteek iets wat de opperpet van de boot deed besluiten ons apart te nemen en ons met een ietwat dubbele tong de huisregels uit te leggen (hoezo geen gestrip op de dansvloer?). Het was namelijk gisteren een nogal wilde avond geweest, deelde hij ons mee. Dat was te horen.

Met de boot naar Engeland reizen staat garant voor marginaalvermaak. Slecht eten, opvallende (en veelal onder invloed verkerende) persoonlijkheden en een coverband die zijn plichtmatige nummers mag afwerken voor een actief publiek van doorgaans twee of drie mafkezen. Dat was vanavond niet anders. Een wat ouder Engels stel zag zich genoodzaakt om tussen het wegwerken van hun ingeslagen wijnvoorraad te gaan dansen. Voer voor antropologen, helemaal toen het mannelijke deel van het dynamische duo besloot een kasplant te imiteren. Iets waarin hij overigens verrassend goed slaagde. Hij lag er nog toen ik besloot mijn bed op te zoeken waarop ik de ochtend erop uitgeblaft werd door iemand die in het Duits het ontbijt aanprees. Je dag kan gewoon niet beter beginnen. Aangezien we al hadden vastgesteld dat dit eten in strijd was met welke Conventie dan ook, hielden we het maar bij koffie.

Waarom is nog steeds de vraag maar de Britse douane leek niet veel haast te hebben om alles wat van boord gewaggeld kwam, snel toegang te geven tot het Het Beloofde Land. Visitaties bleven ons bespaard maar zo’n drie kwartier van ons leven konden we zo overdragen aan de Britse bureaucratie maar vanaf dat moment was het slechts een taxirit van een paar minuten voordat we ons eindelijk op het ontbijt konden storten. Dachten we. De pub waar we dachten ons verantwoorde dieet van eieren, spek en worst naar binnen te kunnen schuiven, zat behoorlijk vol met Hull-fans die blijkbaar al een paar uur stonden in te nemen. We pasten ervoor om het ontbijt staand naar binnen te schuiven en dus werd koers gezet naar het KC Stadium dat op loopafstand van het centrum ligt.

De weg naar het stadion dat vanaf 2002 de ondankbare taak heeft om Boothferry Park te doen vergeten, leidde ons langs het schoonste dat Hull te bieden heeft. Vervallen flats, obscure bedrijventerreinen en dichtgetimmerde woningen in straten waarin je je boodschappenkar laat liggen voor de keer waarop je weer teruggaat naar de supermarkt. Pragmatisme is een groot goed. Dat we ondertussen ook nog werden getrakteerd op de zegeningen van het Britse klimaat maakte deze hoogmis door treurigheid helemaal af. Veel mooier dan dit ging het toch niet worden?

Het KC Stadium voldeed vanaf de buitenkant aan de verwachtingen. Het bouwwerk straalde werkelijk niets uit en aangezien het rond het stadion nog rustig was, was er nagenoeg niets te beleven. Onze touroperator was inmiddels op weg om de kaarten op te halen. Wij besloten inmiddels de omgeving te gaan verkennen op kroegen. Uiteindelijk bleek de New Griffin wel open te zijn en ook daar waren grote aantal thuissupporters al enige tijd bezig met de wedstrijdvoorbereiding. Wij besloten dat voorbeeld maar te volgen en een paar pints later, keerden we terug naar het stadion waar de vooral voor Hull beladen Yorkshire derby op het punt van beginnen stond.

Hull, tweede in de competitie, was een paar maten te groot voor Leeds dat alleen op de tribunes wat te vertellen had al was dat na de 2-0 ook afgelopen. Gek genoeg hielden de supporters van Hull ook meteen op met hun banter waardoor het een tamme vertoning werd. Gelukkig zorgde het tweede doelpunt er nog wel even voor dat de thuissupporters het ‘Mauled by the Tigers’ aanhieven: de krenten in de pap bij zo’n wedstrijd. Grooooaarrr…

Aangezien het verdere wedstrijdverloop opvallend veel gelijkenissen vertoonde met een Almelo zonder stoplicht, waren we maar wat blij met het eindsignaal. De stad wachtte. En toeval of niet: de pub die we hadden uitgezocht op basis van de gevel, bleek na binnenkomst de meeste marginale pub van Hull te zijn: the Horners. Het publiek dat deze kroeg bezocht was een mooie mengelmoes van de personages uit De helaasheid der dingen en de serie Shameless aangevuld met wat karakters uit One Flew over the Cuckoo’s nest. Nadat ons gezelschap een voor de Voice of Holland ongtwijfeld gelaagde uitvoering van 500 miles van The Proclaimers had laten horen, besloten we dat het tijd was om op te stappen. Om Mart Smeets maar te parafraseren: De Boot wacht op niemand. Gelukkig waren nog scherp genoeg om een van de mannen te ontzetten die door een van de tandeloze prinsesjes was bestempeld tot troffee. Inderdaad, het was de hoogste tijd. De taxichauffeur die ons naar The Pride of Rotterdam bracht, bevestigde dat we er inderdaad in waren geslaagd de meest marginale tent van Hull te vinden. Nogmaals werd besloten dat het niet veel mooier ging worden.

Eenmaal op de boot terug was het tijd voor de quiz die door onze reisleider zelf in elkaar was gedraaid. Mooi. Een trip als deze kan niet zonder quiz. Uiteindelijk bleek @footballenzo het kleinste foutenaantal te hebben waardoor de gesigneerde Mustapha Riga-mok uiteindelijk richting Noord-Holland verhuisde en we weer over konden gaan tot de orde van het weekend. Voetbalverhalen uitwisselen onder het genot van de nodige biertjes tegen een achtergrond van verklede en vooral met elkaar ruzie zoekende Engelsen terwijl ook de coverband vandaag weer zijn gebruikelijke repertoire afwerkte voor een onvermijdelijk publiek bestaande uit niet minder dan drie mensen. Om maar te zeggen dat het een topavond was.

Na een ruige (dat klinkt bedenkelijk) overtocht, wachtte het vaste land. De eerste DT116-trip was een feit. Op dat soort momenten hoop je na de douane een louche figuur te treffen dat vanuit een doos t-shirts van de trip verkoopt. Met tijgerprint en de onvermijdelijke tekst: veel beter gaat het niet worden.

Hull staat niet bepaald bekend om zijn aantrekkelijke investeringsklimaat.

Stadions op loopafstand van het centrum. Altijd goed

De komst van het nieuwe stadion heeft ongetwijfeld ergens een positieve invloed gehad op de omgeving.

..

De tweede plek voor Hull + aartsrivaal Leeds op bezoek = (bijna) uitverkocht huis

Zo goed als uitverkocht dus

..

Onvermijdelijke zwart-witfoto

Meer foto’s op de site van de reisorganisatie