Waar ik van hout

“…het aantal betalende bezoekers vandaag bedraagt… Zes.” 

Aantallen tellen niet. Fraaie houten tribunes wel. En daarvoor ben je bij de Velpse Voetbalvereniging Olympia (VVO) aan het juiste adres.

Precies 111 jaar en één dag na de oprichting spelen de 4^e klasse Oost-amateurs op De Pinkenberg hun zondagswedstrijd tegen Kilder (2-0). Waar het voetbal af en toe het aanzien niet waard is (“het was slecht”, aldus coach Dave de Jong), is de uit 1939 stammende tribune een streling voor het oog.

Het is niet ondenkbaar dat de topper volgende week tegen Brummen beter wordt bezocht.

De WAG’s hebben hun eigen tribune.

Knock on wood..

Ooit schijnt Jhonnie van de Beukering hier te hebben gespeeld. Vandaag de dag doet VVO het met minder gewichtige namen.

Heerlijke typo. En een snorfiets. Tegen zo’n achtergrond. Meer moet je ook niet willen.

Categorisch

In de categorie ‘Winterse amateurcomplexen voorzien van Elascon-tribune -in een stad waar anno 1940 stadsvernieuwing helemaal de bom was, maar dat terzijde- die ooit werden bespeeld door roemruchte edoch ter ziele gegane clubs maar die nog altijd in gebruik zijn en zo hun niet geringe bijdrage leveren aan het broodnodige behoud van het voetbalculturele erfgoed’: het terrein van Jai Hind Rotterdam (JHR) voorheen het thuis van de Rotterdamsche Footballclub (1904-1997) die ooit een Oranje-international in de gelederen had met de fantastische naam Daaf Drok die tevens uitbater was van een café in Rotterdam-West waar ook nooit iemand heeft gezeten die bij tijd en wijlen Jai Hind riep om zo blijk te geven van zijn verbondenheid met het lot en de onofhankelijkheidsstrijd van de Indiërs, laat staan dat ze weet hadden van de onvolprezenheid van de broodjes pom die in de kantine aan de RFC-weg gebroederlijk naast de broodjes bal op de spijskaart staan om zo maar te benadrukken dat je voor hedendaagsche voetbalcultuur heel goed weg kan in Delfshaven. Maar ook dat geheel terzijde.

Follow @stadiongebod

Thank you for (not) smoking

Het Laantje en de Schande van Spangen

Eerder kon je hier al lezen over het korte profavontuur van DHC en het prachtige stadion dat de Delftse club eraan overhield. Voordat de Delfia Hollandia Combinatie naar Delft-Noord verhuisde, speelde de club vanaf 1916 aan de Laan van Vollering. Daar Àboekte het ook z’n grootste successen met de gemiste landstitel in 1941 als hoogtepunt.

DHC wordt in 1910 opgericht als fusieclub. De Delftse clubs Delfia en Hollandia besluiten samen te gaan om zich met andere lokale en regionale grootheden zoals ADO, Concordia, VUC en HBS te kunnen meten. Na een kort verblijf aan de Buitenwatersloot verhuist de club  in 1916 naar de Laan van Vollering, aan de rand van het centrum.

De club weet van het terrein een eigen complex te maken. Er verrijst een clubhuis en een grote houten zittribune. Het duurt even maar dan weet de club zich ook sportief te manifesteren. Een aantal keer wordt het kampioenschap in de tweede en derde klasse binnengesleept en in 1932 weet DHC te promoveren naar de 1e klasse wat dan geldt als de eredivisie.

De Delftenaren weten zich op het hoogste niveau staande te houden en doen in het seizoen 1941-1942 zelfs mee om de titel. DHC is in een heftige strijd met ADO verwikkeld en een onderlinge ontmoeting moet de beslissing brengen.

Op Het Kasteel lijkt de eerste wedstrijd in 1-1 te eindigen totdat DHC in de verlenging de 2-1 maakt. Delftse supporters stormen het veld op en nemen hun helden op de schouders. Scheidsrechter Van Welzenes blaast het feestje persoonlijk af door het doelpunt af te keuren. De speeltijd zou zijn verstreken toen de bal richting het Haagse doel ging. De beste man had alleen nagelaten af te fluiten. Dit tot woede van alles wat DHC is. De wedstrijd op Het Kasteel wordt spontaan gebombardeerd tot de Schande van Spangen.

In de Rotterdamse Kuip gaat het voor het oog van 65.000 toeschouwers mis voor de club uit de Prinsenstad. DHC delft het onderspit: ADO wint met 3-1 en kroont zich tot kampioen. Tot op de dag van vandaag zijn er DHC’ers die nog altijd vlekken in hun nek krijgen en opgezwollen aderen op hun slapen als het over díe wedstrijd gaat.

De Delftenaren blijven nog lang actief op het hoogste niveau maar zullen nooit meer excelleren als in dat jaar. DHC is er bij als in 1954 het betaald voetbal zijn intrede doet. De club zit dan wel aan zijn plafond aan het Laantje dat inmiddels verouderd is. De gemeente die zijn oog heeft laten vallen op het terrein, doet de club een voorstel. In Delft-Noord wordt een geheel nieuw stadion neergezet waar de club met nog wat verenigingen naar toe zal verhuizen. DHC stemt in en vertrekt in 1960 naar de Brasserskade waar het nog een kortstondig eredivisieavontuur beleeft, maar uiteindelijk verdwijnt de club uit het betaalde voetbal.

Op de Laan van Vollering is er niets wat nog herinnert aan het DHC-verleden. Op de plaats waar ooit het stadion stond staan nu onder anderen een politiebureau en een brandweerkazerne.

(Foto’s zijn afkomstig uit het DHC-archief. Voor meer DHC-historie kun je terecht in de Oude DHC-doos)

Oude tijden herleven op Houtrust

Met de bekerderby Scheveningen-ADO Den Haag herleven oude tijden op Houtrust. Ooit stonden er op het complex duizenden mensen samengepakt op de tribunes om HBS en (Scheveningen) Holland Sport te zien spelen. Het waren de tijden dat het publiek nog zo dicht op het veld stond dat niet alleen de buitenspelers krijt aan hun schoenen hadden. Toppers tegen ADO, Feyenoord en Ajax zorgden ervoor dat het stadion met ruim 25.000 toeschouwers uitpuilde.

De geschiedenis van Houtrust gaat terug tot 1910. De gemeente wil een groot sport- en recreatieterrein bouwen en kiest daarvoor het voormalige landgoed uit. Naast atletiek en paardensport is er ook plaats voor voetbal. Het statige Houdt Braef Stand (HBS) meldt zich dan ook prompt aan als bespeler. Het complex geldt als het neusje van de zalm op stadiongebied en komt om die reden in 1913 in aanmerking voor de interland Nederland-Engeland. Het zal de enige interland zijn die er wordt gespeeld (een paar jaar later wordt in Amsterdam Het Stadion geopend) maar wel één die de voetballiefhebber nog lang zal heugen. Engeland wordt namelijk voor het eerst verslagen (2-1). Het stadion ruim twintig jaar na de opening voor de eerste en enige keer grondig verbouwd, nadat een houten tribune is afgebrand wordt driekwart van het stadion voorzien van betonnen staantribunes (zie boven) zodat de capaciteit flink uitgebreid wordt.

Als het betaald voetbal zijn intrede doet, krijgt Houtrust er een bespeler bij. HBS vindt betaald voetbal te min maar zit in een dusdanige financiële positie dat het maar wat graag toehapt als de nieuwbakken fusieclub Flamingo’s (voortgekomen uit de betaald voetbalclubs Den Haag ’54 en Rotterdam) aangeeft van het Wassenaarse Duinhorst naar de Vogelwijk te willen verhuizen. De club die uiteindelijk onder de naam Holland Sport (er is al een club in Den Haag met de naam Flamingo’s) op Houtrust aantreedt gaat in eerste instantie een overeenkomst aan voor een paar wedstrijden. Die trekken echter zoveel publiek dat HBS een contract voor een langere tijd afsluit. Om de week zit Houtrust redelijk vol als Scheveningen Holland Sport (in 1955 zijn ook de amateurs van SVV Scheveningen toegetreden) zijn wedstrijden speelt.

De ploeg speelt voornamelijk eerste divisie maar promoveert in 1968 naar de eredivisie. Daarin draait de club redelijk mee maar financiële problemen liggen op de loer. De club heeft schulden en Houtrust moet nodig opgeknapt. De club die inmiddels na het vertrek van Scheveningen in 1964, weer Holland Sport heet, hoopt dat de gemeente bijspringt. Den Haag ziet echter weinig brood in twee kleine clubs in de stad en zet in op een fusie tussen Holland Sport en ADO. Die komt er in 1971. Als locatie wordt gekozen voor het Zuiderpark dat door een recente opknapbeurt in een veel betere staat verkeert dan Houtrust. Dit tot groot verdriet van veel Holland Sporters die zweren nooit een stap in het stadion te zetten.

Met het vertrek van de club valt ook het doek voor Houtrust. In 1973 wordt het complex gesloopt en opnieuw ingericht. Op de plaats waar ooit het stadion stond, liggen nu de velden en de kantine van SV Duindorp. De sporen van Houtrust mogen dan zijn verdwenen en het complex van Scheveningen mag dan ook niet exact op dezelfde plaats als het stadion liggen, maar met deze derby herleven toch weer -als is het voor even- oude tijden.

Follow @stadiongebod

Nationale Liefhebber Dag

Sinds 2009 staat het eerste Engelse voetbalweekend in september in het teken van Non-League Day (NLD). Het idee is simpel. Tijdens dit interlandweekend is er geen voetbal in de top van de Football League. Een goed moment voor fans van die clubs om eens bij de amateurs te gaan kijken. Niet alleen om de honger naar voetbal te stillen maar ook om te zien waarom amateurvoetbal zo leuk is en wat er te vaak en bij teveel clubs verloren is gegaan aan voetbalcultuur en -beleving. Een geweldig initiatief dat ook in NLD navolging verdient, vindt Stadiongebod en dus werd koers gezet richting Rotterdam voor een potje in de Derde Klasse C: CVV Mercurius – VVK’68 (2-4).

Het is al meer dan een eeuw geleden -12 juli 1908 om precies te zijn- dat in Charlois (op Zuid) een voetbalclub werd opgericht met de naam Excelsior. Omdat er al een club met zo’n naam bleek te bestaan, werd besloten tot het even simpele als efficiënte Charloise Voetbal Vereniging (CVV). De club die tot aan 1951 een zwervend bestaan leidde, bouwde een imposante status op met afdelingskampioenschappen en regionale bekers en ook op nationaal niveau timmerde de club flink aan de weg. Feyenoord liep hier wel eens een tegen een nederlaag aan en ook Ajax had het regelmatig moeilijk aan de Groene Kruisweg. Toch besloot CVV niet professioneel te gaan toen de kans zich aandiende. De club die destijds over een aardig complex beschikte, verkoos het amateurschap waar het in de afgelopen zestig jaar bivakkeerde tussen de hoofdklasse (waar het in 1964 voor de enige keer landelijk amateurkampioen werd) en de vierde klasse (waar het afgelopen jaar weer uit promoveerde). De ooit zo roemruchte club was in de jaren ’0 op sterven na dood en ging noodgedwongen een fusie aan met Mercurius.

Het complex is in die tijd -zoals wel veel roemrijke clubs die de betaald voetbalstap nooit maakten- gelukkig nauwelijks veranderd waarmee het ‘Stadion van Charlois’ een interessante plek is voor wie zich graag terug in de voetbaltijd wil weten. Drievierde van het veld is omringd door terracing die behoorlijk tegen de THT-datum zit en omdat het nóg beter kan staat er een juweeltje van een hoofdtribune (bouwjaar 1961). Een fraai bouwwerk dat veel meer historie doet vermoeden dan de vijftig jaar die het nu jong staat te zijn. Voeg daarbij nog de pisbakken in de hoek van het veld en je snapt waarom het jammer is dat dit soort potjes voor het oog van een kleine honderd toeschouwers worden gespeeld.

Daarom hoop ik dat er in Nederland ook meer aandacht komt voor de amateurs. Ook hier liggen de ere- en eerste divisie een week stil dus waarom niet onze eigen NLD in het eerste weekend van september? Nationale LiefhebberDag. Ik ben in.

De derby der derby’s

In Liverpool heten ze Everton en Liverpool. In Milaan luisteren ze naar de namen AC en Internazionale. Manchester heeft City en United. En in Spakenburg is de strijd tussen de Roden en de Blauwen die tussen IJsselmeervogels en Spakenburg ofwel de Rooien tegen de Blauwen.

Het is het moment waarop het normaal zo rustige stadje wordt opgedeeld in twee kampen: rood en blauw. Neutraal of paars is geen optie als de twee grootmachten bij de zaterdagamateurs strijden om een half jaar stadseer. Maar Spakenburg-IJsselmeervogels is meer dan zomaar een derby.

Zo is er de traditionele achterban: van oudsher zijn de Vogels de club van het volk en de vissers, terwijl Spakenburg (dat ironisch genoeg werd opgericht als Vogelclub: Stormvogels en later ook nog Windvogels) van de boeren en klerken is.

Hoewel díe scheidslijnen tegenwoordig niet meer zo duidelijk zijn, wordt het supporterschap nog altijd via de bloedband doorgegeven. Dat het blauwe of rode gevoel zo diep zit, blijkt uit de sfeer onder de supporters en de acties die eruit voortvloeien. Het leidt tot taferelen waar tot ver over de grenzen nog met ontzag over wordt gesproken. Zelfs Danny Last die toch al het nodige heeft gezien op zijn European Football Weekends, was zwaar onder de indruk (‘just bonkers’) toen hij vorig jaar Spakenburg aandeed voor dé derby.

Zoals gezegd, het zijn grote namen in het amateurvoetbal die niet onderdoen voor het rechterrijtje van de eerste divisie. Niet alleen voetbaltechnisch, maar ook qua toeschouwersaantallen en begroting steken ze clubs als Almere, AGOVV en Veendam makkelijk naar de kroon. Daarnaast zijn het ook nog eens echte buren van elkaar: op de Westmaat liggen twee uitstekende complexen die de status van de twee ploegen nog maar eens onderstrepen. En dan kunnen beide ploegen ook nog eens ten koste van elkaar een flinke stap zetten naar de eerste Topklassetitel. Hoeveel meer derby wil je hebben?

Het is dan ook niet vreemd dat de derby is uitverkocht. Negenduizend (!) toeschouwers zijn getuige als rood het tegen blauw opneemt. Achter de doelen en naast de imposante hoofdtribune zijn extra tribunes neergezet om zoveel mogelijk mensen nog een redelijk zicht op het veld te gunnen. Achter één van de doelen wordt van pallets een houten staantribune gemaakt om zo nog het authentieke amateurgevoel te onderstrepen al zou je door de entourage (waar menig betaaldvoetbalclub jaloers op mag -moet!- zijn) bijna vergeten dat je bij de liefhebbers bent.

Qua beleving is Dé Derby dus ongeëvenaard. En omdat er rond het veld niet genoeg plek is voor iedereen is de wedstrijd ook te volgen via grote tv-schermen die zowel in de naastgelegen sporthal als op het complex van Spakenburg hangen. Na de gebruikelijke tifotaferelen -ook in de amateurtop voltrekt de ultrasering van de voetbalcultuur zich- wordt er afgetrapt voor dé derby.

Na een onwennige openingsfase ontspint zich gedurende de eerste helft een open wedstrijd die wordt opengebroken door een dramatische fout van de Spakenburg-keeper. Hoe lullig de bal ook door z’n handen glipt; de wedstrijd had dit even nodig. De Blauwen komen al snel op gelijke hoogte, waarna de Rooien via een benutte penalty toch met een voorsprong gaan rusten.

Tijd voor een rondje over het complex waar supporters hun best doen om een zo goed(koop) mogelijk zicht op het veld te krijgen. Er wordt geglipt bij het leven en de Westmaat vestigt vanmiddag naam als ‘gliptip’. Genoeg mogelijkheden om de redelijk absurde prijs (23,50 euro voor een zitplaats?) te omzeilen. Als je dat wilt, tenminste. Goed opgevoed als Stadiongebod is, is er natuurlijk gewoon een kaartje gekocht.

Na rust slaan de Vogels een gaatje (3-1) dat pas na een afgekeurde goal en een rode kaart (deze derby heeft echt alles) in de slotfase wordt verkleind (3-2). En daar blijft het bij. Als de scheidsrechter affluit, wordt het veld bestormd door uitzinnige fans. Spakenburg kleurt rood voor de komende maanden en de Vogels strijken neer op de koppositie.

De Westmaat stroomt leeg. Een geweldige derby is geweest. Het drooggelegde centrum stroomt vol met dorstige supporters die -afhankelijk van hun kleur- zullen drinken om te herinneren of te vergeten.

Omdat er bij de liefhebbers zoveel te genieten is

 

18-03-2011, originally uploaded by stadiongebod.

Neem nu de Haagsche Voorwaarts Utile-Dulce Combinatie (VUC) waar iedere stap op deze houten tribune je verder terug in de tijd brengt.

Een tijd waarin met bewondering en ontzag werd gesproken over het leederen monster, waar een ieder nog op dezelfde kleur kicksen speelde en waar betaald voetbal gelijk stond aan vloeken in de kerk.

Haarlem begint aan een tweede leven

Haarlemstadion – Haarlem, originally uploaded by stadiongebod.

Haarlem mocht dan vorig jaar failliet en dood zijn verklaard; aan de Jan Gijzenkade wordt nog steeds gevoetbald. En gezien het groeiende enthousiasme op de tribunes voor vervolgclub Haarlem-Kennemerland lijken de Haarlemmers aan een tweede leven te zijn begonnen. En dat is heel goed nieuws.

Een aangename herhaling van de geschiedenis?

Terwijl je bij de professionele clubs jammer genoeg steeds minder houten banken en rottend beton aantreft, vind je in het amateurvoetbal nog altijd juweeltjes uit ver vervlogen tijden. Zoals aan de Abraham van Stolkweg in Rotterdam-West waar de uit 1926 stammende tribune van Neptunes nog altijd overeind staat.

De klassieke houten tribune is meeverhuisd vanaf het vorige complex aan de Laansloot waar het de oorlog maar nauwelijks overleefde. Brandstoftekort en een barre Oorlogswinter zorgden ervoor dat het grotendeels in de kachels verdween. In het voorjaar van ‘45 lag er alleen nog een fundering en stond slechts de ombouw nog overeind. Gelukkig werd de tribune bij de Wederopbouw niet vergeten. Eenmaal gerestaureerd eindigde het deze keer op een monumentenlijst.

Of het een echte Monumentenlijst is die garandeert dat het bouwwerk bewaard blijft, kan op korte termijn al blijken. Het 110 jaar oude Neptunes maakte onlangs bekend dat het fuseert met fusieclub Schiebroek ’94. Onder de naam RVV Neptunus-Schiebroek wordt de Hazelaarsweg vanaf 1 juli 2011 de thuisbasis. Het is onbekend wat die verhuizing betekent voor de houten klassieker. Er is al geopperd om de tribune weer mee te verhuizen waarmee de geschiedenis zich op aangename wijze zal herhalen.

> voor meer houten klassiek