Op zoek naar lichtpuntjes in Nicosia

Follow @stadiongebod

De stroomstoring op het moment dat we het uitvak van GSP Stadium mochten verlaten, zorgde ervoor dat de eerste ontmoeting met Omonia Nicosia in stijl werd afgesloten. Opnieuw konden we op zoek naar dat ene lichtpuntje.

De voortekenen leken gunstig. Op het eiland van Aphrodite moest de Europese odyssee een passend vervolg krijgen en omdat we daar sowieso bij moest zijn namen we –ondanks dat de return tegen FK Tauras nog moest plaatsvinden- het democratische besluit af te reizen naar Nicosia. Sterker nog, de vliegtickets en de hotelreservering waren eerder binnen dan een ticket voor de thuiswedstrijd tegen de Litouwers.  

Vooraf hadden we deze keer wat meer tijd om de wedstrijd heen gepland zodat we in ieder geval Nicosia en Larnaca zouden kunnen doen.  Nicosia om onder anderen de demarcatielijn te bezoeken die van de Cypriotische hoofdstad de laatste gedeelde stad maakt. Larnaca om de demarcatielijnen op onze armen en nek als gevolg van die trip door het zonovergoten Nicosia te laten vervagen op het strand.

Maar voordat er kon worden bijgekleurd, moest er nog een wedstrijd gespeeld. En dat ging anders gepland. Kwart over acht. In de veronderstelling dat de wedstrijd om 9 uur 30 begint, lopen we op ons elfendertigst het hotel uit voor een taxi richting het GSP Stadium. De chauffeur kijkt enigszins bedenkelijk als we instappen en onze bestemming doorgeven. Op de radio doet een verslaggever opgewonden verslag van een wedstrijd.

De laatste buitenwijken van de hoofdstad flitsen voorbij en zoals zoveel nieuwe stadions ligt ook dit complex liefdeloos weggestopt tussen de bedrijventerreinen die aan de snelweg kleven.  Als we het stadion naderen en we de tribunes kunnen zien, lijkt het GSP al goed vol te zitten. Dat belooft nog wat.

Als de taxi vaart mindert voor de afslag, ontstaat een vocale strijd tussen radioverslaggever en de taxichauffeur. Beiden klinken verhit maar waar we van de verslaggever niet weten waarover hij zich opwindt, zien we dat bij de taxichauffeur wel. De afslag die we moeten hebben, is afgezet en voor ons doemt een file op. Als vanuit de auto het scorebord in het stadion zichtbaar wordt, wordt alles duidelijk.

De moeilijke blik en het opgewonden standje op de radio houden direct verband met wat daar verderop in het stadion gebeurt! Het stadion waar we dus blijkbaar al lang hadden moeten zijn als we nog even de moeite hadden genomen om het tijdstip nog eens te controleren op de wedstrijddag.

Gelukkig heeft de chauffeur door dat wij door hebben wat hij door moest hebben gehad toen we instapten en besluit -hopend op een extra fooi en biddend om de afwezigheid van een flitspaal- flink wat gas bij te geven en de vluchtstrook als privé rijbaan te gebruiken. Ondertussen probeert de chauffeur het verslag te voorzien van een enkele vertaalde zin waaruit we kunnen opmaken dat het nog altijd 0-0 staat.

Eenmaal uit de taxi blijkt het loket waar de kaartverkoop moest plaatsvinden, dicht. We proberen het bij de eretribune. In dit stadium maakt het ons al lang niet meer uit waar we in GSP terechtkomen. Als we maar binnenkomen. Gelukkig is de hoofdsteward die we tegen het lijf lopen, een man die direct de ernst van de situatie inziet. Twee supporters die meer dan 3000 kilometer hebben afgelegd om hun team te zien spelen en nu als gevolg van een verkeerde tijdsinschatting en een omlegging die van de infra rond het stadion een infarct heeft gemaakt, hun wedstrijd dreigen te missen.

Hij gebaart een oudere steward ons mee te nemen naar het uitvak en drukt ons op het hart dat we hoe dan ook binnenkomen en dat we ons vooral niet druk hoeven te maken om kaarten. Die hebben we niet nodig. Zo kan het dus ook. Het is weer eens wat anders dan de ‘kan niet – mag niet’-mentaliteit die we al zo vaak zijn tegengekomen. De senior leidt ons onder de tribunes door naar het uitvak. Na een kort onderhoud met een aantal ME’ers volgt de verlossende knik. Binnen twintig seconden staan we in het uitvak maar nog voor we het kunnen uitschreeuwen van vreugde, fluit de scheidsrechter voor een strafschop. Het stadion wordt bijkans afgebroken door de uitgelaten Omonia-aanhang.

Dat de strafschop onberispelijk binnen wordt geschoten, gaat bijna aan ons voorbij. Daarvoor heeft het ongeloof over het verloop van deze avond net even te lang geduurd. Pas na een minuut nemen we het stadion eens goed in ons op. Onze tribune achter het doel is met zo’n 250 supporters matig bezet terwijl de overige drie tribunes aardig vol zitten met doldwaze Cyprioten. Dit is de heksenketel die ons is beloofd.

Vanaf de overige drie tribunes wordt hartstochtelijk gezongen en gevloekt door het thuispubliek terwijl bij ieder balbezit van  ADO  de trommelvliezen worden geteisterd door striemende fluitconcerten. Hoewel de temperatuur is gezakt tot net boven de 25 graden, kookt door het fanatisme van de thuissupporters de heksenketel bijna over. De eretribune produceert een hoeveelheid decibellen waar een gemiddelde tribune in de eredivisie een voorbeeld aan kan nemen terwijl Gate 9 een muur van geluid optrekt. Op de lange zijde die met enige fantasie door kan gaan als gezinstribune, zijn vaders zich twee keer drie kwartier onbewust van hun voorbeeldfunctie terwijl hun kroost zich in diezelfde tijd ongestoord kan uitleven zonder enige ouderlijke correctie. Cyprioten zijn uiterst vriendelijk, behulpzaam en beschaafd maar dit is voetbal. En wij zijn de tegenstander.

Pas als de rust aanbreekt, keert ook de rust in het stadion even terug. Dat biedt ons even de gelegenheid om het elf jaar oude stadion eens goed in ons op te nemen. De eretribune met het golvende dak ziet er redelijk uniek uit. Iets wat van de drie overige tribunes nauwelijks kan worden gezegd. Die zijn naar goed mediterraan voorbeeld onoverdekt en ogen ondanks dat het stadion in 1999 is geopend, sleets.   

Hoewel ADO goed begint aan de tweede helft en het publiek zo waar een toontje lager zingt, leidt een blunder van Coutinho de 2-0 in. Als even later een Cypriotisch zondagschot vanaf een meter of dertig de bovenhoek inzeilt, lijkt de tragedie compleet. Het blijft uiteindelijk bij 3-0 en is er zodoende nog een sprankje hoop. Terwijl we nog even worden vastgehouden in het vak, breken we ons hoofd over dat ene lichtpuntje. Totdat de stroomstoring ervoor zorgt dat we er letterlijk naar op zoek kunnen.

—

Voor de fijnproevers

Wedstrijd: Omonia Nicosia – ADO Den Haag 3-0 (derde voorronde Europa League)

Datum: 28 juli 2011

Stadion: GSP Stadium

Plaats: Nicosia (Cyprus)

Toeschouwers: 12.326

Opmerkelijk: Het GSP Stadium is ongetwijfeld het meest bespeelde stadion van Cyprus. Naast Omonia hebben ook APOEL Nicosia en Olympiakos Nicosia hier hun thuisbasis. Daarnaast speelt de nationale ploeg hier zijn wedstrijden en wijken Cypriotische clubs regelmatig uit naar dit stadion om hun internationale wedstrijden af te werken. Alsof dat nog niet genoeg is, was het stadion ook al een aantal keer de tijdelijke thuishaven voor ploegen uit Israël.

Wie speelt er níet in het GSP-Stadium?

Follow @stadiongebod

Hier moet het dan gebeuren. Op 28 juli kan ADO Den Haag in het GSP-stadium de basis leggen voor de volgende kwalificatieronde voor de poulefase van de Europa League. Tegenstander is het Cypriotische Omonia Nicosia. En natuurlijk is Stadiongebod ook bij deze wedstrijd van de partij.

1945. Terwijl in Europa de oorlog eindelijk zwijgt, woedt in Griekenland nog altijd een felle burgeroorlog. Communistische guerillastrijders voeren daarin vanaf 1942 een verbeten strijd met regeringstroepen.  Griekenland dat op dat moment is bezet door de Duitsers, heeft een regering in ballingschap en een bevolking waaronder de politieke verdeeldheid groot is. Nadat verschillende verzetsgroeperingen aanvankelijk nog strijd leveren tegen de bezetter, komen ze al snel tegenover elkaar te staan. Naarmate de strijd voortduurt en de tegenstellingen (links-rechts en voor of tegen het regime dat is geinstalleerd door de geallieerden) scherper worden, neemt de oorlog in hevigheid en bloederigheid toe. Als de verzetslegers in 1949 definitief worden verslagen door de regeringstroepen en de oorlog wordt beëindigd, zijn er als gevolg van de 2e Wereldoorlog en de burgeroorlog in zeven jaar tijd meer dan 160.000 Grieken gesneuveld.

Bizar genoeg is juist de Griekse burgeroorlog er de oorzaak van dat Omonia is opgericht. Op Cyprus waarvoor een groot deel van de bevolking de banden met Griekenland hecht zijn, ontstaat diepe verdeeldheid. Er ontstaan spanningen in de maatschappij en ook het voetbal ontkomt daar niet aan. Bij de Cypriotische topclub APOEL Nicosia loopt die spanning zo hoog op dat een aantal leden vertrekt en uit protest een eigen club in het leven roept. In 1948 is de oprichting van Omonia Nicosia een feit.

Na een aarzelend begin in de lagere regionen promoveert de club in 1953 naar de hoogste divisie om acht jaar later voor het eerst landskampioen te worden. Vanaf dat moment groeit Omonia Nicosia uit tot dé topclub van Cyprus en zet het aartsrivaal APOEL in de schaduw. De club wordt twintig keer landskampioen en verovert dertien keer de nationale beker terwijl APOEL steeds minder sportieve successen boekt. De club die naar het voorbeeld van het Griekse Panathinaikos een klavertje drie als clublogo heeft, heeft een aanhang die nog altijd duidelijk linksdragend is gezien de regelmaat waarop Che Guevara wordt geeerd met spandoeken en banieren.

De rivaliteit tussen Omonia en APOEL krijgt een nieuwe dimensie in 1999. Dan wordt in Nicosia het Stadio Gymnastikos Syllogos Ta Pankipria, oftwel het GSP Stadium, geopend. Met een capaciteit van 22.859 plaatsen is het met afstand het grootste stadion van Cyprus en ongetwijfeld het meeste bespeelde, want de eigenaar van het complex (de Pancypriotische gymnastiekunie) blijkt een groot voorstander van groundsharen. Omdat beide clubs niet (meer) over een fatsoenlijk stadion beschikken, besluiten APOEL en Omonia tafel en bed te delen en alsof dat niet genoeg is, mag ook het plaatselijke Olympiakos het GSP haar thuishaven noemen. Maar zelfs daar blijft het niet bij.

Het stadion biedt ook nog eens onderdak aan de nationale voetbalploeg en omdat er op het eiland maar een paar stadions aan de UEFA-normen voldoen, speelt een aantal clubs verplicht hier hun Europese thuiswedstrijden. En alsof dayt nog niet genoeg is, doet het stadion ook dienst als uitwijkbasis voor Israëlische ploegen. Zo hebben zowel Macabi Haifa als Hapoel Tel Aviv eerder hier uit veiligheidsoverwegingen hun wedstrijden gespeeld. Kortom, op de vraag wie er nu eigenlijk in het GSP Stadium speelt, kun je net zo goed antwoorden met de vraag ’wie niet’?

Het mooie aan het complex is dat het atletiekgedeelte als spiegelbeeld aan de andere kant van de eretribune is neergelegd. Zo bleef het voetbalstadion een sintelbaan bespaard en zit het publiek Engels dicht op het veld. Hierdoor komen de vocale kwaliteiten van de harde kern van Omonia (Gate 9) nog meer tot hun recht en belooft het hier nog een hete avond te worden.