Wat in Drachten kan, kan ook in Manchester moeten ze bij City hebben gedacht. En dus wordt een deel van de weg die naar het voormalige Maine Road (2004 †) leidde, binnenkort blauw. De club en de stad willen daarmee de herinneringen aan het roemruchte stadion en de jaren die de Blues er speelden, in leven houden. Daarnaast worden de appartementencomplexen die op de plek van het stadion zijn gebouwd, vernoemd naar illustere Citizens en wordt de weg vernoemd naar een de terrace anthems van de club: Blue Moon Way.
Omdat timing alles is in het leven, bracht de club het nieuws pas naar buiten nadat het de titel ten koste van Man U had binnengesleept. Een briljante zet, want zo wordt het rode deel van de stad nog wat langer met de blues opgescheept.
Bradford, 1985. Op zaterdag 11 mei hebben Bradford City en Lincoln afgetrapt voor de laatste wedstrijd van het seizoen. De sfeer zit er goed in op Valley Parade. De thuisploeg is eerder al kampioen geworden van de Third Division (wat nu League One is) en dat feestje wordt door de supporters nog eens dunnetjes overgedaan over het genot van een pot zatermiddagvoetbal-om-des-keizers-baard. Net voor rust ontstaat er tumult langs het veld. Supporters vluchten de houten hoofdtribune af en stromen het veld op. Er is brand uitgebroken onder de tribune.
De wedstrijd wordt stilgelegd tot nader order. De betrekkelijke kalmte waarmee de supporters het veld opkomen en het onbezorgde gezang en gebral van reeds op het veld staande supporters, doen vermoeden dat de situatie beheersbaar is. Het tegendeel blijkt echter waar. De rook en de vlammen grijpen zo snel om zich heen dat de tribune in een mum van tijd in lichterlaaie staat. Het vuil dat zich onder de houten banken heeft opgehoopt, en een straffe wind wakkeren het vuur aan. Dan blijkt tot overmaat van ramp dat de uitgangen bovenaan de tribune op slot zitten. De supporters die daarheen zijn gevlucht om aan de vlammen te ontkomen, komen in de val te zitten. 56 supporters komen om in de vlammenzee. Honderden raken gewond.
De waarheid is dat de club meermaals op de vingers is getikt vanwege het gebrek aan onderhoud van de uit 1911 stammende tribune. De club gokte echter op de aanstaande verbouwing waarna de tribune grotendeels uit beton en staal zou bestaan. Met rampzalige gevolgen. De club verlaat Valley Parade direct en speelt onder anderen bij Leeds op Elland Road en in het oude stadion van Huddersfield. Pas in december 1986 keert City terug. De volledig afgebrande tribune heeft plaatsgemaakt voor een exemplaar van staal en beton. Zoals gepland.
27 jaar na dato is het verdriet nog onverminderd groot. Bij de monumenten in het stadion en in het centrum van de stad zullen de gedachten teruggaan naar die zwarte zaterdag waarop 56 supporters de ultieme prijs betaalden voor de gok die de club met hun nam.
De onderstaande video laat zien hoe snel de brand om zich heen kon grijpen. In negen (!) minuten brandde de tribune volledig uit.
Je kunt een mening hebben over Chelsea (poenerige club, foute eigenaar, etc.), maar een ding moet je ze nageven. Een van de alternatieve plannen voor een nieuw stadion is beestachtig goed. Stamford Bridge schijnt al een aantal jaar te klein te zijn voor de ambities van de club en aangezien de uitbreidingsplannen niet mogelijk of veel te duur zijn, wordt uitgekeken naar andere locaties. Daarbij is het oog gevallen op een van de blikvangers van de stad. De club wil een bod doen op het Battersea Power Station (dat buiten Engeland vooral faam verkreeg doordat het de hoes van het Pink Floyd-album Animals siert) een voormalige kolencentrale die sinds 1983 niet meer wordt gebruikt. Het idee is de centrale om te bouwen tot een voetbalstadion waarbij de karakteristieke schoorstenen en gevels behouden blijven. Een briljant plan waar ze wat mij betreft al hun energie in mogen steken.
Daar houden we nu van bij Stadiongebod. Lokaalmarginale glippers; randfiguren bij de rafelranden van het Engelse amateurvoetbal. Waar je niet hoeft aan te komen met de Keuringsdienst van Waarde of de Smaakpolitie omdat dit voor de ekte fijnproevers is. Waar het veld zo egaal als de FIFA legaal is. Waar zowel buitenspelers als supporters met hun voeten tegen het krijt aan staan. Waar tribunes van golfplaat, oud hout en achtertuin zijn gemaakt. Waar in het veld de lijnen worden uitgezet door de degene die ze trekt. Waar je de weelde deelt met welgeteld 354 anderen omdat aantallen niet tellen. Waar de kantine de Social Club heet omdat je er heel sjiek drinkt. Waar de mascotte Elvis Gresley heet omdat Gresley staat tot voetbalcultuur als Elvis tot Graceland en waar reisgenoot @doingthe116 eerder dit verslag van maakte.
Onlangs deed Liverpool bij de FA een dringend verzoek. Of de halve finale voor de FA-cup tegen stadgenoot Everton kon worden verplaatst. De wedstrijd stond namelijk gepland op 15 april. Een dag waarop de Scousers nooit meer spelen sinds 1989. De dag waar zich op Hillsborough tijdens de halve FA-cupfinale tussen Liverpool en Nottingham Forest de grootse ramp ooit in het Britse voetbal plaatsvindt.Op de overvolle Leppings Lane Stand vinden 96 supporters de dood.
Hoewel de schuld eerst bij de Liverpool-supporters wordt gelegd, blijkt later dat de situatie uit de hand is gelopen omdat de dienstdoende politiecommandant de situatie volledig verkeerd beoordeelt. De Commissie Taylor die is ingesteld om de gebeurtenissen op die dramatische dag te onderzoeken, concludeert dat de autoriteiten hebben gefaald. Wat er exact is gebeurt, wordt nooit helemaal duidelijk. Vitale informatie is net na de ramp verdwenen waardoor nabestaanden tot op de dag vechten om de onderste steen boven te krijgen.
De aanbevelingen die de Commissie Taylor doet, hebben echt ook verstrekkende gevolgen voor het Engelse voetbal. Staantribunes worden verbannen uit de hoogste divisies van het Engelse voetbal. De terraces verdwijnen waardoor met de ’96′ ook een deel van de Engelse voetbalcultuur sterft op die staantribune van het Hillsborough stadion.
Dat de ramp nog lang niet is vergeten, beseft de FA inmiddels ook. Het verzoek om de halve finale te verplaatsen wordt gehonoreerd. Daardoor treden de Reds een dag eerder aan tegen de Blues. Voorafgaand wordt uitgebreid stil gestaan bij de tragedie die het Engelse voetbal zo ingrijpend heeft veranderd. De vreugde van de Scousers die zich in de slotfase langs de Toffees naar de finale knokten, maakt vandaag plaats voor bezinning, maar hoe rood de zee van sjaals en bloemen ook mag worden; 15 april 1989 blijft een inktzwarte dag.
Je kunt bij de vierde stad van Engeland denken aan staal, bestek, Joe en Jarvis Cocker (geen familie) of The Full Monty, maar Sheffield is vooral voetbal. Veel voetbal. Met de oudste voetbalclub (Sheffield FC), het alleroudste stadion ter wereld (Sandygate Road van Hallam FC) en het stadion waar het langst professioneel voetbal wordt gespeeld (Sheffield United’s Bramall Lane van 1855) zit het wel goed met het voetbalculturele erfgoed. Sheffield is echter ook Hillsborough waar op 15 april 1989 de grootste ramp uit het Engelse voetbal plaatsvond. Datzelfde stadion is zondag het decor voor de 126e editie van de Steel City Derby wanneer Sheffield Wednesday Sheffield United ontvangt.
Hillsborough dat in de verste verte niet meer lijkt op het Hillsborough van vroeger, is al weken stijf uitverkocht voor deze kraker. Dat betekent dat er zo’n 40.000 toeschouwers aanwezig zullen zijn bij deze derby op het twee na hoogste (!) niveau. Wat de wedstrijd extra interessant maakt is dat de rivalen verwikkeld zijn in een strijd om directe promotie naar de Championship. United (tweede) heeft daarvoor de betere papieren. Bij winst blijven ze in de buurt van leider Charlton Athletic terwijl Wednesday (derde) moet winnen om bij te blijven.
Dat wordt dus staalhard genieten dit weekend van Greasy Chip Butty, Sheffield Amber Ale en heel veel vitamine V.
Dit weekend staat de Steel City Derby op het programma. Sheffield Wednesday ontvangt op dan in een uitverkocht Hillsborough Sheffield United. Stadgenoten, bittere rivalen en promotieconcurrenten (respectievelijk derde en tweede) in League One. Bij The Owls zullen de messen dan ook geslepen zijn als The Blades op bezoek komen. Stadiongebod is net als onder anderen @doingthe116 van de partij bij die wedstrijd. En met die nabije blije vooruitzichten is het extra genieten van plaatjes als deze. Uit een ver verleden. Toen een Kop nog écht een Kop was.
Nog twee nachtjes slapen en dan gaat in Northampton een wel bijzondere groundhoptrip van start. Op 8 oktober beginnen de vier mannen achter Groundhopweek aan de ultieme vinck-trip die hen in 165 uur langs niet minder dan 165 stadions brengt.
Het idee voor deze ultieme groundhopodyssee ontstond in juni, ergens tussen Schotland en de East Midlands. Omdat je nergens zo vaak denkt aan reizen als wanneer je op reis bent, bedacht Northampton Town-fan Andy op de weg terug van een korte vakantie north of the border hoe hij vaker dit soort roadtrips wilde ondernemen. Maar dan iets met voetbal en een doel. Een goed doel. Of misschien wel twee ook; het blijft toch voetbal waar we het hier over hebben. Een idee was geboren.
Het kostte Andy weinig overredingskracht (en een getrokken pistool) om zijn vrienden en mede-Northamptonsupporters Ben, Chris en Aaron zover te krijgen om zich aan te sluiten. Groundhopweek was een feit. Na weken van schuiven met agenda’s en bestudering van de competitieschema’s rolde er net voor de zomer een plan uit dat ze in een week langs 165 stadions, verspreid over Engeland en Wales, zou brengen.
Na de thuiswedstrijd tegen Crawley stappen de helden uit dit epos in hun auto om 165 uur later in het Britannia Stadium van Stoke City te eindigen. Als de vier hun laatste wedstrijd hebben bezocht, hebben ze meer dan 6000 kilometerafgelegd. Dat betekent dat de vier gemiddeld 850 kilometerper dag in de auto met elkaar doorbrengen. Een opgave die wordt verzacht door hun vriendschap, de liefde voor het voetbal en de goede doelen.
Naast doneren via www.groundhopweek.com kun je ook bieden op spullen die door clubs zijn aangeboden. Zo kun jij eigenaar worden een gesigneerd Fulham-shirt en daarmee onderzoek naar kanker en parkinson steunen. Volgen dus die mannen via hun Twitter-account en bezoek hun site voor de laatste ontwikkelingen want hoewel ze er vanuit gaan dat het geen record is, is deze reis er zeker één voor de boeken.
