Reblogged from Doing the 116 Blog:

(twee keer klikken om te vergroten)

Dit weekend staat de Steel City Derby op het programma. Sheffield Wednesday ontvangt op dan in een uitverkocht Hillsborough Sheffield United. Stadgenoten, bittere rivalen en promotieconcurrenten (respectievelijk derde en tweede) in League One. Bij The Owls zullen de messen dan ook geslepen zijn als The Blades op bezoek komen. Stadiongebod is net als onder anderen @doingthe116 van de partij bij die wedstrijd. En met die nabije blije vooruitzichten is het extra genieten van plaatjes als deze. Uit een ver verleden. Toen een Kop nog écht een Kop was.

In de categorie ‘Winterse amateurcomplexen voorzien van Elason-tribune -in een stad waar anno 1940 stadsvernieuwing helemaal de bom was, maar dat terzijde- die ooit werden bespeeld door roemruchte edoch ter ziele gegane clubs maar die nog altijd in gebruik zijn en zo hun niet geringe bijdrage leveren aan het broodnodige behoud van het voetbalculturele erfgoed’: het terrein van Jai Hind Rotterdam (JHR) voorheen het thuis van de Rotterdamsche Footballclub (1904-1997) die ooit een Oranje-international in de gelederen had met de fantastische naam Daaf Drok die tevens uitbater was van een café in Rotterdam-West waar ook nooit iemand heeft gezeten die bij tijd en wijlen Jai Hind riep om zo blijk te geven van zijn verbondenheid met het lot en de onofhankelijkheidsstrijd van de Indiërs, laat staan dat ze weet hadden van de onvolprezenheid van de broodjes pom die in de kantine aan de RFC-weg gebroederlijk naast de broodjes bal op de spijskaart staan om zo maar te benadrukken dat je voor hedendaagsche voetbalcultuur heel goed weg kan in Delfshaven. Maar ook dat geheel terzijde.

Follow @stadiongebod

Firs Park, 1921-

87 jaar lang was dit het onderkomen van East Stirlingshire (van 1883). In 2007 verliet de club het stadion om te hokken met de buren in Stenhousemuir. Sindsdien ligt Firs Park er verlaten bij. De tijd heeft er langzaam zijn tanden in gezet terwijl vandalen al vast een voorschot hebben genomen op de aanstaande sloop. Firs Park moet wijken voor een aantal bejaardenwoningen. Gelukkig namen de mannen van Abandoned Scotland de tijd om deze geweldige video te schieten en glipte Doing the 116 er vorig jaar binnen.

Hij vocht ooit aan het front bij de Slag van Waterloo, was negen jaar koning van ons land en verwekte bij verschillende (buiten)vrouwen een kind of acht. Zijn grootste verdienste is toch wel dat er in Tilburg een voetbalclub naar hem is vernoemd. En een stadion. Willem II dus.

Het voelt als vreemdgaan. Een andere club bezoeken terwijl je eigen club in eigen huis aftrapt voor de tweede seizoenshelft. Toch sta ik hier met @doingthe116 op de Kingside om de stoere kerels (wat is er eigenlijk van die Wesley geworden?) van Willem II te zien strijden tegen FC Eindhoven. Een subtopper in de eerste divisie waar ruim 9.000 supporters op af zijn gekomen ondanks of misschien wel dankzij Eredivisie Live dat de wedstrijd vanavond uitzendt.

In 1896 neemt Gerard de Ruiter het wijze besluit om bij gebrek aan clubs zelf een voetbalclub op te richten: Tilburgia ziet het levenslicht. De nieuwbakken club wordt twee jaar later vernoemd naar Koning Willem II (1792-1849) die tijdens de Belgische Opstand Tilburg koos om er zijn militaire hoofdkwartier te vestigen. Hij viel prompt voor de stad en bracht er vervolgens de meeste tijd van zijn leven door.

Na een aantal jaren op verschillende terreinen te hebben gespeeld, strijkt Willem II uiteindelijk neer op de Koningshoeven, net buiten het centrum van Tilburg. Hier wordt de club in 1916 voor het eerst kampioen van Nederland. Als de club moet vertrekken omdat het gebied wordt herontwikkeld , verhuist de club naar het Zuiden van de stad. Het Tilburgsche Sportpark dat in 1920 is geopend, is al na drie jaar verlaten door NOAD. De stichting die het sportpark beheert, is dan ook wat blij dat de Tricolores er komen spelen.

De Oorlogswinter zorgt ervoor dat het brandbare deel van het sportpark in de kachels verdwijnt. Na de oorlog is er nauwelijks nog wat over van het onderkomen. De gemeente koopt het terrein op en laat er een nieuw multifunctioneel complex verrijzen dat in 1948 als het Gemeentelijk Sportpark wordt geopend en in de jaren erop wordt afgebouwd. Zo wordt pas een aantal jaar na de opening de hoofdtribune opgeleverd. Aan de Goirlseweg laat Willem II zich in 1955 tot landskampioen kronen en wordt zo de eerste kampioen in het betaald voetbal. Het is alweer de derde (nummer 2 is in 1952 veroverd) landstitel en ook meteen de laatste.

Twee jaar later keert NOAD terug naar het complex dat het in 1923 verliet, wat de geruchten voedt dat er een Tilburgse fusie tussen LONGA, NOAD en Willem II op komst is. De plannen eindigen uiteindelijk in de prullenbak. Zowel LONGA als NOAD verdwijnen uit het betaald voetbal en Willem II gaat een anoniem tijdperk tegemoet waarin het de meeste tijd op het tweede plan doorbrengt.

In de jaren ’80 keert het tij. De club keert weer terug op het hoogste niveau en er gaan geluiden op om het sportpark dat inmiddels is verouderd, te vernieuwen. De eerste stap daartoe wordt eind jaren ’80 gezet met de bouw van een nieuwe hoofdtribune: de Koning Willem II-tribune. Als blijkt dat Willem II zich kan handhaven in de eredivisie worden er nieuwe plannen gepresenteerd om het sintelbaanstadion te moderniseren. De gemeente gaat overstag maar zit wel met de onlangs opgeleverde hoofdtribune in de maag. Die moet dan maar verkocht en in 1991 wordt het bouwwerk in een VI-advertentie te koop aangeboden. Aangezien er niemand zien heeft in een z.g.a.n.-tribune met toebehoren eindigt de tribune na de verbouwing grotendeels op de schroothoop.

In 1995 wordt het Koning Willem II-stadion geopend nadat het gefaseerd is verbouwd. Het stadion geldt dan als de crème de la crème in stadionland. Een status die het inmiddels wel kwijt is geraakt door de hausse aan nieuwbouwsels in de afgelopen 15 jaar. Wat nog altijd opvalt aan het stadion is de golvende tribunedak dat het verder dertien-in-een-dozijn-stadion nog iets speels geeft. Met het nieuwe stadion hoopt de club uit te groeien tot een stabiele subtopper. Dat lukt –ondanks een aantal goede jaren rond de eeuwwisseling met Champions League-deelname als hoogtepunt- uiteindelijk niet. Integendeel, de laatste jaren is de club steeds verder afgegleden met als dieptepunt de degradatie in 2011.

Of de Trots van het Voetballand binnen een jaar terugkeert is de vraag. Willem II is al jaren niet meer soeverein in eigen huis. Aan de andere kant weten we van Willem II die in een nacht de draai van conservatief naar liberaal maakte, dat morgen alles compleet anders kan zijn.

Het is de laatste donderdag van januari. Typisch zo’n dag voor Gedichtendag en net als vorig jaar doet Stadiongebod een dichterlijke duit in het zakje. Het afgelopen jaar zijn er weer de nodige stadionodes voorbijgekomen. Zo blikt Henk Spaan terug op een ver verleden in het Olympisch Stadion waar even niet werd gevoetbald maar aan wielrennen werd gedaan: het zij hem vergeven. Daan de Ligt weet dat succes makkelijk na te maken is als je een printerfabrikant weet te strikken als stadionsponsor en Lenze L. Bouwers schreef de volgende Oosterenk-ode.

Follow @stadiongebod

Na 87 jaar komt er een eind aan een tijdperk. Over een paar maanden moet ook de Last Stand Standing er aan geloven en is het Haagse Zuiderpark geschiedenis. Gaat dat zien dus. Net zoals dit item dat een paar jaar geleden door de mannen van Holland Sport (oh ironie!) is gemaakt.

De kaart (klikken voor groot) die alle andere kaarten overbodig maakt. ¿Donde esta el estadio? en voor overige linguïstische bijstand kun je hier terecht.

(kudos : Pitch Invasion)

Follow @stadiongebod

Maandagochtend. Misschien niet het moment om mooie verhalen over vergane glorie te lezen (zie boven).

Maandagochtend. Misschien wel het moment om mooie verhalen over vergane glorie te lezen (zie hier).

Vandaag is het zes jaar geleden dat in Groningen de Euroborg werd geopend. Het stadion dat in 2006 in gebruik werd genomen, moest het onvergetelijke Oosterpark dat in hetzelfde jaar tegen de vlakte ging, doen vergeten. Of zo..

Feit is dat tweewekelijks zo’n 20.000 supporters naar de Groene Kathedraal komen om er hun liefde voor Grunn te belijden. Ze zitten er op sfeervolle steile tribunes die tot aan de krijtlijnen reiken en namen dragen van mannen die aan de Zaagmuldersweg furore maakten: Tonny van Leeuwen, Piet Franssen, de Koemannetjes. Later dit jaar wordt er een vierde club- en/of cultheld aan dit rijtje gevoegd. Stadiongebod zet in op Harris Huizingh of Milko Djurovski.