Leve de Non-League

Glippers en een mascotte die Elvis Gresley heet. Veel beter dan dit kon het afgelopen zaterdag niet worden bij Non-League Gresley FC.

(later meer)

Bouwvakkerslol in Brighton

Follow @stadiongebod

Op 30 juli wordt het nieuwe stadion van Brighton Hove and Albion geopend. De Seagulls zijn dan eindelijk verlost van het verfoeide Withdean. Blijkbaar voelden de bouwers de behoefte om het stadion nog wat op te leuken met een paar overtollige witte stoeltjes.

Een prutsalbumpresentatie op een prutsplek

Stel je voor, je bent een artiest die op het punt staat een nieuw album uit te brengen bij het label dat jouw club shirtsponsort. De club waar je ook nog eens aandeelhouder van bent en die tijdelijk veroordeeld is tot een draak van een stadion. Wat zou je doen?

Hier is wat Fat Boy Slim deed.

Om zijn nieuwe album Palookaville te promoten is de artiest met zijn platenlabel Skint op zoek naar een goede promotiestunt en een geschikte plek om het album te presenteren. Slim en Skint kijken elkaar even aan en komen uit op de grote gemene delers: Brighton Hove and Albion FC en het Withdean-stadion.

Een aantal weken later, op 2 oktober 2004, prijkt de naam Palookaville op de shirt* van de Brighton-spelers als ze het in het Palookaville stadion opnemen tegen Sheffield United. Hilariteit alom, want palooka –slang voor prutser / prutswerk- is een term die volgens de supporters de lading perfect dekt wat het stadion betreft.

De Seagulls zijn na de verkoop van de Goldstone Ground en een twee jaar durende groundshare met Gillingham, tijdelijk -het nieuwe stadion wordt in 2011 eindelijk opgeleverd- veroordeeld tot het Withdean-stadion. Een weinig aantrekkelijk atletiekstadion waarvan de ene tribune nog lelijker is dan de ander en waar -gezien de afstand tot het veld- een verrekijker geen overbodige luxe is. En zo is geen betere plaats te bedenken om een ‘prutswerk’ te presenteren dan op deze prutsplek.

En zo tovert het gedrocht voor de verandering een lach op het gezicht van de supporters. Iets wat het een kleine zeven jaar nog eens doet als op Brighton op 2 mei 2011 zijn laatste wedstrijd op Withdean heeft gespeeld. Zelden zal er zo gelachen zijn na een 2-3 thuisnederlaag, maar Withdean was dan ook een ‘Long way from home’.

* hoewel het bedoeld is als een eenmalige actie, blijft de naam –op verzoek van de supporters- nog anderhalf jaar lang op het uitshirt staan

De kroeg als hoeksteen van

Groundhoppen terwijl je op kroegentocht bent? Of op kroegentocht tijdens je groundhop? Bij het Londense Griffin Park waar Brentford FC sinds 1904 z’n wedstrijden afwerkt, doe je gewoon beiden. Het is het enige stadion ter wereld dat op elke hoek een pub heeft zitten. De vraag is alleen hoeveel tijd de thuishaven van de Bees nog is gegeven.

Greg Dyke, voorzitter van de League One-club, wil Brentford in een nieuw stadion en heeft een projectontwikkelaar gevraagd een plan te ontwikkelen. Daarin wacht voor de historische thuishaven van de club –verrassing- de sloophamer: het stadion moet wijken voor een stadswijk.

Om nog iets van Griffin Park te laten voortleven, wil Dyke dat ook het Brentford Community Stadium een aantal pubs krijgt. Deze moeten –om tenminste wat geld in het laatje te brengen- dan wel aan de binnenkant van het complex worden gebouwd. De kroeg als hoeksteen van de samenleving het stadion.

Dromen die als zeepbellen uiteenspatten

I’m forever blowing bubbles
Pretty bubbles in the air
They fly so high
They reach the sky
Then like my dreams they fade and die

Fortune’s always hiding
I’ve looked everywhere
I’m forever blowing bubbles
Pretty bubbles in the air.

Niet voor het eerst vanmiddag rolt het ‘Forever blowing bubbles’ van de tribunes van de Boleyn Ground. En zoals de dromen en zeepbellen uit het liedje, sterft ook het geluid langzaam weg in het applaus en gejuich als de herhaling van het openingsdoelpunt van Scott Parker wordt getoond. Hij heeft West Ham United zojuist op voorsprong geschoten tegen Liverpool en mede door zijn doelpunt boeken de Hammers een broodnodige thuisoverwinning (3-1).

De Boleyn Ground dus, naar het gebouw (Green Street House) en de opstallen die West Ham ooit pachtte. Het imposante gebouw behoorde waarschijnlijk ooit toe aan Anne Boleyn, de vrouw van Hendrik VIII en koningin van Engeland van 1533 tot 1536. Het indrukwekkende huis werd in de volksmond de Boleyn Castle genoemd en zo kwam het stadion aan zijn naam –en de gekunstelde kantelen aan de voorkant ervan. Diezelfde volksmond veranderde de naam van het stadion vervolgens in Upton Park, naar de wijk waarin het stadion ligt. Tot op de dag van vandaag is dat ook de meest gangbare naam voor het stadion.

West Ham werd opgericht in 1895 als Thames Ironworks FC en kwam net als aartsrivaal Millwall voort uit de scheepswerven langs de Theems. Omdat de werven met elkaar concurreerden kon het niet anders dan dat de spelers en supporters van beide teams niet bepaald op vriendschappelijke voet stonden met elkaar. Iets dat overigens nooit meer goed is gekomen. Hoewel Thames Ironworks FC slechts vijf jaar bestond, zijn haar sporen nog altijd terug te vinden in het clubembleem en aanmoedigingen als “up the irons”. Na wat omzwervingen (vanaf de oprichting werd er op drie verschillende plaatsen gespeeld) vestigde de ploeg zich in 1904 dus in Upton.

Het duurt negentien jaar voordat de club haar eerste sportieve hoogtepunt bereikt. In 1923 wordt de finale van FA Cup bereikt; een wedstrijd die door het leven zal gaan als de White Horse Cup Final. De allereerste wedstrijd in het net opgeleverde Wembley-stadion wordt overspoeld door fans die met hulp van politieagenten, waarvan enkelen te paard buiten het veld worden gehouden. Terwijl het publiek opeengepakt langs de lijnen van het veld staat, gaan de Trotters er echter met de beker vandoor: 2-0.

In die jaren wordt ook het ‘Forever blowing bubbles’ geboren. Het liedje dat is komen overwaaien vanuit de Verenigde Staten, is begin jaren ‘20 veel te horen in theaters. Een hoofdonderwijzer van de plaatselijke Park School heeft een speler rondlopen, Billy ‘Bubbles’ Murray, die opvallend veel gelijkenis vertoond met de jongen op het schilderij Bubbles (van Sir John Everett Millais). De beeltenis wordt in die tijd gebruikt voor een zeepreclame en is daarom overal te zien. Het hoofd, Cornelius Beal, zingt daarom het liedje “Forever blowing Bubbles” maar past vervolgens de tekst aan naar gelang de prestaties van het team.  De toenmalige manager (waarvan West Ham er tussen 1902 en 1989 maar vijf versleet) en een vriend van Beal, Charlie Paynter besluit het nummer te introduceren bij West Ham net zoals Murray dat doet bij zijn medespelers als hij op proef is bij de club. Het liedje slaat meteen aan bij de spelers en supporters en de rest is geschiedenis.

De hoogtijdagen van de Hammers moeten dan nog komen. In 1964 verovert West Ham de FA cup om een jaar later de Europa Cup II te winnen. Ruim tien jaar later lijkt dat scenario zich te herhalen maar dit maal verliezen de Irons van Anderlecht. Langzaam zakken de Hammers daarna weg om af en toe nog eens een enkele hoge klassering (West Ham wordt 3^e in 1986) te laten noteren op het hoogste niveau. De Hillsborough-ramp en het daaropvolgende rapport van de Commissie Taylor, zorgt ervoor dat Upton Park stapsgewijs onder handen wordt genomen.

In 1993 wordt de South Bank vervangen door de Bobby Moore-stand. Daarmee wordt de grootste speler die West Ham voortbracht, geëerd. Moore was de aanvoerder van het Engeland dat in 1966 wereldkampioen werd met andere Hammers als Martin Peters en Geoff Hurst. Twee jaar later wordt ook de North Bank vervangen door de Sir Trevor Brooking Stand en als laatste werd in 2001 de West Stand gesloopt en opnieuw opgebouwd. De bedoeling is de East Stand uit 1969 ook te vervangen waardoor alle tribunes op elkaar aansluiten, maar degradatie en financiële nood zorgen ervoor dat de verbouwing van Upton Park nooit helemaal wordt afgerond.

De kans is groot dat West Ham vanaf het seizoen 2012/2013 in het Olympisch Stadion speelt. De club won het bid dat was uitgeschreven om het stadion na de Spelen een bestemming te geven, en wacht op de definitieve toewijzing. West Ham troefde daarmee Tottenham Hotspur af dat had gehoopt op de fundamenten van het Olympisch Stadion een nieuw stadion te kunnen bouwen. Dat ging de Olympic Park Legacy Committee te ver en dus speelt West Ham over niet al te lange tijd in een veel te groot stadion met een sintelbaan. De Hammers hebben nu al moeite om alle plaatsen te verkopen en de vraag is hoe ze dat gaat lukken in een stadion dat straks nog altijd 60.000 plaatsen telt?

Die angst wordt gedeeld door het naburige Leyton Orient dat heeft aangegeven zich te zullen verzetten tegen de komst van West Ham. De club vreest dat om het stadion vol te krijgen, kaartjes tegen dumpprijzen op de markt worden gebracht en dat de O’s daarvan de dupe worden. Of de pogingen van voorzitter Hearn vruchtbaar zijn, moet blijken maar de voortekenen zijn niet gunstig.

De verhuizing naar het Olympisch Stadion betekent ook het eind voor Upton Park. De club zal de grond verkopen om de verbouwingen aan het nieuwe onderkomen te kunnen financieren. Daarmee zal het stadion waarschijnlijk wijken voor woningen en raakt het Engelse voetbal weer een icoon kwijt want de sfeer op Upton dat ouderwets tussen de huizen ligt, is fantastisch.

Ondertussen wordt bij West Ham doorgedroomd van aansluiting bij de top in Engeland. Het nieuwe stadion speelt daarbij een belangrijke rol. Het is alleen de vraag of die plannen het ooit echt gaan halen. De club heeft niet veel financiële armslag, sportief loopt het niet lekker en de concurrentie in de subtop is moordend. Aan de andere kant, ze zijn er in al die jaren bij West Ham behoorlijk gewend geraakt aan dromen die als een zeepbel uit elkaar spatten.

De agent op het witte paard

Het moest de grote opening van het Wembley-stadion worden, het werd de dag van een wit paard dat eigenlijk grijs was.

Spanning en sensatie op deze schitterende Londense lentedag. Vandaag, 28 april 1923, wordt het net opgeleverde Wembley-stadion officieel geopend met de FA Cupfinale tussen West Ham United en Bolton Wanderers. Hoewel de Football Asscociation vooraf vreest dat het immense stadion met zijn 125.00 plaatsen niet vol komt en er een flinke publiciteitscampagne tegenaan gooit, ziet het al vroeg zwart van de mensen.

Het nieuwe stadion en de bekerfinale met daarin een Londense club, oefenen zo’n aantrekkingskracht uit dat wanneer het stadion eindelijk opengaat, het letterlijk volstroomt. Al snel gaat het personeel en de politie die zwaar onderbezet is die dag, over tot het sluiten van de toegangspoortjes. Het haalt niet veel uit, de mensenzee blijft maar groeien en zelfs het speelveld wordt ingenomen door mensen die van de terraces zijn gedreven.

Het is nauwelijks te bevatten hoeveel mensen inmiddels binnen staan (zitten is allang geen optie meer). Officiële cijfers zijn er niet maar er zijn schattingen die vaak oplopen tot ver boven de 200.000 bezoekers. Een enkeling houdt het zelfs op zo’n 300.000 waarmee een absoluut record zou zijn gevestigd.

De wedstrijd moet echter doorgang vinden en dus is het aan de Old Bill het speelveld leeg te krijgen. Agenten, waarvan enkelen te paard zorgen ervoor dat het publiek buiten de lijnen komt. Daarbij springt vooral het optreden van pc George Scorey in het oog. Scorey die eigenlijk van een vrije dag geniet, kan de dienstroep niet weerstaan en komt zijn collega’s helpen bij het controleren van de menigte.

Met zijn paard Billy beweegt hij zich door de massa, zoals een cowboy zijn kudde drijft. Langzaam krijgt hij met zijn collega’s de massa in beweging. Het paard dat eigenlijk grijs is maar witter lijkt door de zwart-witbeelden, groeit in de media uit tot het symbool van de dag. De agent op het witte paard slaagt er met zijn collega’s het publiek tot buiten de lijnen van het speelveld te dringen. De dag is gered; drie kwartier later dan gepland wordt er afgetrapt.

De Trotters verslaan de Hammers uiteindelijk met 2-0 en ontvangen uit handen van koning George V de FA Cup. De wedstrijd gaat de boeken in als de White Horse Cup Final. Als Wembley in 2003 wordt gesloopt, krijgt de nabijgelegen voetgangersbrug over de Theems de naam White Horse Bridge als een hommage aan het ‘witte’ dier.

Geschiedenis schrijven in de schaduw van de CL

Terwijl Bayern München en Internazionale strijden om een plaats in de kwartfinale van de Champions League, wordt er ten westen van Londen een veel interessantere wedstrijd gespeeld. Non-League Maidenhead United neemt het vanavond in een friendly op tegen Oxford University. En ondanks het niveauverschil is dit dé plaats waar vanavond geschiedenis wordt geschreven.

Het is namelijk 140 jaar geleden dat de Magpies -een jaar na hun oprichting in 1870- neerstreken aan de York Road. De plaatselijke trots is er nooit meer vertrokken waarmee een wereldrecord werd gevestigd.* Nog nooit zou een club zo lang -onafgebroken met een competitiestatus- op dezelfde plaats hebben gespeeld. Om dat te vieren wordt vanavond de FA-cup kwartfinale van 1873 tegen Oxford University nog eens overgedaan.

Een bijzondere wedstrijd dus in de schaduw van de Champions League. En heel toepasselijk, waar ophef wordt gemaakt over de prijzen van de wedstrijden in het Europese kampioenenbal, is deze historische wedstrijd gratis toegankelijk.

—

* Hallam FC heeft het record van het oudste stadion in handen. De club uit Sheffield speelt al sinds 1860 op Sandygate Road maar omdat de club niet al die tijd een competitiestatus heeft gehad, moet het dát record aan Maidenhead laten. Het oudste stadion waar nog professioneel wordt gespeeld, staat eveneens in Sheffield. Bramall Lane dat in 1855 werd gebouwd, is sinds 1889 de thuishaven van Sheffield United.

Een pitbull, ultra’s en een wedstrijd in de vijfde versnelling

Het is lang niet zo vreemd als FIFA en transparantie, maar ultra’s bij een Engelse club blijft toch wennen. Het maakt een bezoek aan Selhurst Park waar Crystal Palace dit seizoen weer tegen degradatie vecht, er in ieder geval niet minder leuk op. Een verslag over een pitbull, gietijzeren banken, de Holmsdale Fanatics en een wedstrijd in de vijfde versnelling.

?

Hoe zag Elland Road er in de jaren ’70 uit? En wat er is in die jaren tot aan nu gebeure aan Loftus Road? Wat heeft veertig jaar vooruit in de tijd betekend voor Old Trafford? En zijn Engelse stadions nu écht zoveel veranderd door de decennia heen?  En is daar wel zo snel een antwoord op te vinden? Wel eens gehoord van Vintage Football Grounds (deel 1 en deel 2)?

Genoten?

Of had je er liever nog wat bewegend beeld bij? (en antwoord je dan met een vraag?) Want waarom ook niet?

En de vraag of er op Footysphere nog veel meer moois is te vinden, zou dan toch geen vraag meer mogen zijn?

Toch?