Het is 29 mei 2011. Even na drie uur bevriest de collectief ingehouden adem van het publiek de tijd. De misser van Matavz rekt de stilte nog even, maar leidt dan een lokale en vocale aanval op de geluidsbarrière in als 1100 Hagenezen het uitschreeuwen. Na 24 jaar is Den Haag terug in Europa.
Het is de ultieme bekroning van een seizoen waarin alles uiteindelijk klopt. Een seizoen dat buiten mijn eigen club, ADO, al leidde langs Londen, Spakenburg, Düsseldorf, Sevilla, Berchem, Amsterdam en vele andere steden en dorpen. Een seizoen dat eindigde in Groningen en -met de kennis van nu- in Litouwen begint. De eerste buitenlandse groundhop van 2011-2012 is er één om mijn eigen club te zien met als inzet een plaats in de derde voorronde van de Europa League.
Die play-off finale was in veel meer opzichten een belevenis. Na de 5-1 inde heenwedstrijd leek de return in Groningen een formaliteit. Anderhalf uur plichtmatig ballen en dan de ultieme prijs in ontvangst nemen. Die wedstrijd zou –hoe kan het mooier- ook nog eens op eigen gelegenheid te bezoeken zijn. De lokale autoriteiten toonden ballen en zo kregen er een ouderwetse awayday bij die al zaterdagavond begon in de Martini-stad.
Na even snel aan een stevig fundament te hebben gewerkt bij de Döner King (aangeraden door de lokale studenten –en terecht), besloten we de kroeg in te duiken om die andere finale te bekijken. Terwijl Manchester figureerde, namen wij alle tijd om alle scenario’s voor een nakend Europees avontuur door te nemen. Natuurlijk zou het in die eerste voorronde een bezoek aan Borat worden. Dat stond gewoon vast. Supporter van Den Haag zijn, is naast een roeping ook een beproeving. Maar vanavond, of eigenlijk dit seizoen, dus even niet.
Terwijl we de plaatselijke horeca van een financiële impuls voorzagen, trokken met de uren ook alle wedstrijden van het voorbije seizoen voorbij. Een glansrijk seizoen dat de dag erop zou worden afgesloten met het mooist denkbare: Europees voetbal.
Uiteraard ging de wekker even meedogenloos als vroeg af en was het zaak om op tijd in Beilen te zijn voor de gebruikelijke georganiseerde chaos van het omwisselen. Een uur later reden we met kaarten voor het uitvak terug naar Groningen voor wat mijn eerste bezoek aan de stadion van de plaatselijke FC zou worden.
De Euroborg werd in 2006 geopend en had de weinig dankbare taak het illustere Oosterpark op te volgen als thuishaven van Grunn. Vijf jaar later is de herinnering aan het oude stadion in de gelijknamige volksbuurt nog altijd levendig, en is het nieuwe stadion een waardig vervanger gebleken. De Groene Kathedraal (een bijnaam die met verve wordt gedragen) krijgt alom goede pers.
Daar is overigens van de buitenkant niets van te merken. Als we het onvermijdelijke bedrijventerrein op worden geleid waar we worden geacht te parkeren, duikt er betonnen kolos op. Slechts de lichtinstallatie op het dak verraadt dat dit een voetbalstadion is en geen neo-stalinistisch kantoorgebouw. Na de hekken en de sluis volgen tig betonnen gangen en trappen die ons uiteindelijk bij het uitvak brengen dat hoog in een hoek van de tweede ring is weggestopt.
Het stadion mag er zijn. Compact met twee ringen en steile tribunes die strak aansluiten op het veld. Echt Engels heet dat te zijn. Het zorgt ervoor dat het Groningse publiek dicht op de huid van zijn helden -en zijn tegenstanders- zit waarmee de borg als moeilijk te nemen veste is verklaard. Ook de bijnaam laat zich makkelijk raden als het vele groen -overigens niet het FC Groningense groen- zich op je netvlies brandt. De Euroborg is hier de kerk waar om de zondag het evangelie van FC Groningen wordt gepredikt.
Vanuit het uitvak is het zicht op het veld redelijk goed. Daar doet de hoekligging en het onvermijdelijke net niet zoveel aan af. Het net dat over de volle breedte voor het vak hangt, blijkt overigens later die dag de Uitbundig Vieren-test met glans te doorstaan. Verder is er de gebruikelijke belediging die catering heet. In dat opzicht is er weinig bijzonders aan de Euroborg of het moet zijn dat het aanbod aan meuk wat groter is dan bij andere clubs.
Het wedstrijdverloop is bekend. Je kon er als supporter ook op wachten. De bekende beproeving maar dit keer met de ultieme verlossing. Terwijl het uitvak Europa viert -compleet met nethangers bij gebrek aan hekken- blijven de Groningen-supporters die stilaan in het ‘Wonder van de Euroborg’ waren gaan geloven, massaal in het stadion om hun club te bedanken. Zoals het hoort.
De reis terug is een roes.. Net als de huldiging. Aangenaam. Verdoofd. Maar allerminst van God los. Op het eerste bezoek aan de Groene Kathedraal rustte duidelijk een zegen.
—————————————
Voor de fijnproevers:
Stadion: Euroborg
Geopend: 13 januari 2006
Capaciteit: 22.579 zitplaatsen
Architect: Wiel Arets (Maastricht)
Opvallend: de Euroborg is ook interessant voor glippers. Vanuit de appartementen naast het stadion is er goed zicht op het veld en de tribunes.
Ook opvallend: FC Groningen bleef na de opening van de Euroborg ruim tien maanden ongeslagen. De eerste club die er met de winst vertrok, was ADO Den Haag (2-5 op 26 november 2006).
Like this:
Be the first to like this post.
